Glossy

Nu ons uitvaartbedrijf inmiddels ruim drie jaar bestaat en de naam in de omgeving steeds bekender is, wordt het tijd om ons werkgebied uit te breiden. In onze branche is dat een bijzondere uitdaging. Want van uitvaartbedrijven wordt toch verwacht dat ze niet alleen integer en betrouwbaar te werk gaan, maar ook zo'n zelfde uitstraling naar buiten hebben. Schreeuwige reclamecampagnes zijn dan ook niet op zijn plaats. Daarnaast wordt de keuze voor een bepaald uitvaartbedrijf ook vaak gemaakt op grond van eerdere ervaringen en doet de bekende mond-tot-mondreclame nog steeds zijn werk.

Toch wil je ook je bedrijf naar buiten toe promoten. Zoals elke ondernemer worden ook wij regelmatig benaderd door diverse adverteerders met prachtige, maar veelal prijzige, aanbiedingen. De kosten en eventuele baten worden dan ook iedere keer weer tegen elkaar afgewogen. Veel aanbiedingen slaan we af, maar kortgeleden hebben we toch besloten te adverteren in een nieuw uit te geven  magazine van HDC Media, dat wij al kennen van het plaatsen van rouwadvertenties. Dit Alkmaarse bedrijf heeft een groot verspreidingsgebied en is o.a. uitgever van diverse kranten zoals het Noordhollands en Haarlems Dagblad, De Gooi-en Eemlander, Leidsch Dagblad en Alphen CC. Naast hun Trouwmagazine hebben zij nu ook een full-color Uitvaartmagazine ontwikkeld met artikelen over en aanbieders in de uitvaartbranche.  Lezers van de kranten of website van HDC Media kunnen het blad binnenkort gratis aanvragen.

Als adverteerders mochten we gisteren de lancering van deze nieuwe 'glossy' bijwonen. En hoewel Alkmaar niet om de hoek is, leek het ons toch leuk eens bij een dergelijk evenement aanwezig te zijn. Want hoewel wij maar een kleine ondernemer zijn, kan het geen kwaad om zo nu en dan je gezicht eens ergens te laten zien. Wie weet wie je ontmoet en welke contacten je kunt leggen. Netwerken heet dat tegenwoordig.

Na ontvangst met koffie of thee, een presentatie over het bedrijf en een aantal sprekers uit de uitgeverswereld, werd er afgesloten met een hapje en een drankje. De ondernemers en medewerkers van het uitgeversbedrijf kregen hierbij natuurlijk de gelegenheid met elkaar in contact te komen.
En hoewel ik me realiseer dat er zeker sprake is van een bepaald ´gebakken luchtgehalte' vind ik dergelijke bijeenkomsten toch wel leuk. Want waar ik me normaal bij grotere bijeenkomsten niet altijd op m´n gemak voel, gaat bij dit soort evenementen de knop om en babbel ik er vrolijk op los met een zelfverzekerdheid die in het dagelijks leven nog weleens ontbreekt. Hoge hakken en de juiste outfit leveren daar zeker hun aandeel in.

Toen na de presentatie het magazine aan alle aanwezigen werd uitgereikt, viel ons op dat ons bedrijf het enige is dat al gebruikt maakt van de QR-code waar ik het ook in een eerder blog al over had. Volgens de makers van het blad absoluut een toegevoegde waarde en op dit moment nog uniek. Reden om dit toch nog eens breder onder de aandacht te proberen te brengen.

Zakelijk gezien levert een dergelijke bijeenkomst niet veel op, zeker omdat Alkmaar ver buiten ons werkgebied valt. Wel is het altijd leuk van anderen te horen wat zij doen en hoe zij hun bedrijf hebben vormgegeven en is het interessant om eens een kijkje te nemen bij een bedrijf dat je normaal gesproken alleen van naam kent. Niet alleen om van elkaar te leren maar ook om je horizon weer een beetje te verbreden.

En als ik dan in de auto op weg naar huis alles nog eens overdenk, kan ik niet anders dan concluderen dat ik dit soort dingen gewoon leuk vind en dat ik graag meer in de zakelijke wereld zou willen werken. De plannen voor het tweede eigen bedrijf in ons gezin worden dan ook weer met hernieuwde energie opgepakt!

De drie R'en

"Anton Zachary was iemand die heilig in regelmaat geloofde. in structuur en discipline. Viel dat weg, dacht hij, dan zouden de minuten en uren van de dag in een soort slijk veranderen, en zou de betekenis van alles wat je deed verbleken, zou ijver in luiheid overgaan, zou alles uit elkaar vallen. Voor hem was een leven zonder regelmaat een waardeloos waas van onbeduidende gebeurtenissen."                
                                                                                         (Politika, Tom Clancy)


Bovenstaande kwam ik vandaag tegen toen ik lekker in de zon zat te lezen. Zelf ben ik nooit zo van de rust, regelmaat en reinheid geweest. Die reinheid was nooit een probleem, maar rust en regelmaat zijn in ons gezin nooit een belangrijk item geweest. Niet dat wij in chaos leven of gekke, wilde dingen doen. Maar zelf zagen we, toen onze kinderen waren geboren, meer in het bijbrengen van een bepaalde mate van flexibiliteit dan in het strak volgens vaste regels leven. We waren zelfs bang dat kinderen die in onze huidige, onrustige, maatschappij opgroeien op den duur eerder last van deze onrust zouden kunnen krijgen als ze alleen maar aan vaste patronen waren gewend. En dus sliepen onze kinderen wel heerlijk rustig in hun eigen bedje in plaats van de hele dag in de box of maxi-cosi, maar kon de tijd van de voeding of bedtijd best eens een half uurtje, of meer, opschuiven.

Zo is het eigenlijk altijd gebleven. Want hoewel we samen eten belangrijk vinden, zijn er bij ons geen echt strakke afspraken over de ontbijttijd of de tijd van het avondeten. Ook hebben we geen vaste routine voor bijvoorbeeld de vrije zaterdagen. En nog steeds kan de bedtijd van de kinderen per dag best een beetje variëren. Over het algemeen wordt de dagindeling in ons gezin meer bepaald door ieders bezigheden en de omstandigheden van die dag, dan door duidelijke maar ongeschreven regels. Een levensstijl die zo slecht nog niet is nu de plannen van de dag regelmatig omgegooid worden door het onregelmatige karakter van de werkzaamheden binnen het uitvaartbedrijf van Manlief.

Toch heb ik me nog niet zo lang geleden gerealiseerd dat deze minder strakke levensstijl niet alleen ingegeven wordt door een streven naar optimale flexibiliteit maar ook vaak bepaald wordt door mijn gemoedstoestand of energielevel van die dag. Het nadeel daarvan is, jammer genoeg, dat ik vaak de omstandigheden het verloop van de dag voor mij laat bepalen. Met een gebrek aan controle of eigen initiatief als gevolg.

En hoewel het misschien wat laat is, moet ik toch bekennen dat het ouderwetse thema van  'de drie R'en' waarschijnlijk zo gek nog niet is.  De rust, duidelijkheid en houvast dat dit een gezin biedt, kan een mens alleen maar goed doen. Want waar op vaste tijden bepaalde bezigheden ingepland staan waarbij je je niet af hoeft te vragen of je er al dan niet zin in of energie voor hebt, blijft er ruimte over voor andere initiatieven of bezigheden. Een duidelijk geval van 'voortschrijdend inzicht' zou je kunnen zeggen.

En eerlijk gezegd kan ik me best op wat meer rust en regelmaat verheugen. Juist nu de kinderen ouder worden en meer hun eigen bezigheden krijgen, lijkt het me een goed streven om thuis voor iedereen rust en duidelijkheid te bieden. Voor de kinderen zodat ze in hun vaak onrustige puberjaren weten waar ze thuis aan toe zijn, en voor mij om in mijn rol als spil van het huishouden de komende jaren overeind te blijven.

Voor iemand die niet zo houdt van strakke regels en het volgen van vaste procedures als een noodzakelijk kwaad ziet, nog een hele uitdaging. Maar ach, een mens is nooit te oud om te leren, toch?

Moeder-gen

In onze regio is het meivakantie. Helaas zijn de vakanties van de scholen niet op elkaar afgestemd en heeft Jongste Dochter al lekker vrij terwijl Oudste Dochter nog druk aan het leren is en 's morgens gewoon vroeg op moet. Natuurlijk wordt er door Oudste Dochter flink gemopperd, terwijl Jongste Dochter dit met een brede grijns aanhoort en het niet kan laten om er af en toe een beetje hatelijk om te lachen.

Voor mij is de vakantie altijd een lastige periode. Niet omdat ik het niet gezellig vind dat de kinderen thuis zijn, of omdat het idee van een tijdelijk lagere versnelling me niet aanspreekt. Want het kan best lekker zijn om de teugels van het normaal zo strakke schema nu iets los te laten. Nee, het probleem zit hem meer in mijn eigen bezigheden. Jammer genoeg storen die zich over het algemeen  niet aan schoolvakanties en groeit de stapel klussen gewoon langzaam verder. Het bijbenen van huishouden, boodschappen en bedrijfswerkzaamheden is dan ook, zeker in deze tijd waarin de feestdagen elkaar in rap tempo opvolgen en er daardoor nog wel eens een werkdag wegvalt, nog een hele klus.

En dus moet ik helaas bekennen: ik ben jammer genoeg niet uitgerust met een 'perfect moeder-gen' wat er voor zorgt dat de kinderen altijd op de eerste plaats komen. Natuurlijk, als er écht iets is dan ben ik er. Maar toch betrap ik me er regelmatig op dat mijn eigen bezigheden vaak op de eerste plaats komen en de kinderen zich maar even zelf moeten zien te vermaken. Nu is dat op zich helemaal niet verkeerd en heus, we doen bijna elke vakantie wel iets leuks met elkaar. Maar toch, ik moet er voor oppassen dat in deze periode de balans niet te veel doorslaat naar het alsmaar bezig zijn met alle klussen in en om het huis en de aandacht voor de kinderen een beetje naar de achtergrond verdwijnt.

Inmiddels weet ik van mezelf dat deze karaktertrek bij mijn minder goede eigenschappen hoort. Lang geleden, in mijn au-pairtijd in Italië, wist een familie me al haarfijn te vertellen dat ik liever een huishoudelijke klus deed dan dat ik met de kinderen speelde.
Toch worstel ik van tijd tot tijd met deze mindere kant van mijzelf. Want hoe graag ik ook lekker zelf mijn gang ga: ik zou het vreselijk vinden als ik mijn kinderen te kort zou doen.

Toen vanmorgen dan ook het bekende schuldgevoel, uit het niets, de kop weer opstak en voor een onbehaaglijk gevoel zorgde, besloot ik de boel de boel te laten en even heerlijk samen met Jongste Dochter iets te drinken. Omdat zij het, net als ik, heerlijk vind om lekker alleen te rommelen, had ze zich al de hele ochtend in haar kamer verschanst. Haar blijdschap en verrassing toen ik met twee bekers drinken bij haar binnenstapte en we gezellig op de kussens op de grond even pauze hielden, was goed om te zien. Maar prikte toch ook even van binnen.

Gelukkig leerde een klein opinie-onderzoekje dat voor mijn dochter een goede moeder iemand is 'die lief is en goed voor je zorgt'. Mij leerde het dat de kinderen er helemaal niet op zitten te wachten dat ik de hele dag op hun lip zit en hen overstelp met aandacht. Gewoon de simpele dingen, zoals even samen iets drinken, is al goed genoeg.

En na een uitgebreide knuffelsessie wist ik het weer:  het 'perfecte moeder-gen' heb ik dan misschien niet, maar in de ogen van mijn kinderen kom ik toch een heel eind!

Drempel

Wonderlijk wat de seizoenen doen met een mens. In de winter lukt het me maar niet om op de juiste tijd uit bed te stappen zodat we allemaal rustig en ontspannen aan onze dagtaak kunnen beginnen. Dat heeft er simpelweg mee te maken dat mijn bioritme in die periode niet synchroon loopt met de door mij bedachte planning, maar zich eerder richt op het ritme van de natuur. Lange, donkere nachten en korte, vaak sombere dagen zorgen er dan voor dat mijn levensritme op een laag pitje komt te staan. Wakker worden gaat een stuk moeizamer, en ook mijn productiviteit en levenslust dalen zienderogen door een constant gebrek aan energie waardoor er, frustrerend genoeg, veel minder uit mijn handen komt.

Nu het inmiddels half april is, is het tij weer gekeerd en spring ik 's ochtends, (bijna) fluitend, uit bed om op mijn gemak met een kop thee wakker te worden. Daarna wordt er gedoucht en aangekleed, de vinger aan de pols gehouden bij het opstaan van de kinderen, ontbijt en lunchpakketjes gemaakt en om half acht, met de hele familie, rustig ontbeten.
In combinatie met ontwikkelingen op mijn werk, waarvan ik vermoed dat ze er voor gaan zorgen dat mijn baan op den duur niet behouden zal blijven, zorgt dit er voor dat ik me met frisse moed op het opzetten van mijn eigen bedrijf heb gestort.

Nog steeds zijn er twijfels over de combinatie van eigen bedrijf en gezin en hoe ik dat vorm zal moeten geven. Maar tegelijk merk ik dat bezig zijn met deze uitdaging me nieuwe energie geeft. Doordat het idee inmiddels, na twee jaar nadenken over wat ik precies wil, behoorlijk is uitgekristalliseerd, praat ik er ook steeds meer over met andere mensen. De reacties zijn over het algemeen positief, hoewel mensen zich hier en daar ook wel afvragen of er wel behoefte is aan een dergelijke dienst. Dat zorgt er enerzijds voor dat je nog eens scherper kijkt naar het concept maar geeft anderzijds ook zelfvertrouwen.

En dus ben ik regelmatig bezig met het uitwerken van administratieve processen en praktische werkwijzen. Voor mezelf vind ik het belangrijk én prettig om eerst de structuur van het bedrijf duidelijk te hebben zodat ik daarop kan voortborduren.                                                                                                    
Maar langzaamaan beland ik ook in de fase dat er concreet contacten gelegd moeten worden met instanties of andere bedrijven die me weer verder kunnen helpen. Zo moeten er adressen voor de database verzameld worden, procedures bekeken worden bij instanties waar ik mee te maken kan krijgen en afspraken gemaakt worden met bedrijven die mij meer informatie kunnen verschaffen.
En dat is nog best spannend. Want niet alleen mijn toch stiekem wat verlegen aard komt dan bovendrijven, ook maakt deze stap dat de verwezelijking van mijn plannen duidelijk dichterbij komt. Een leuk vooruitzicht, dat wel, maar daarmee dreigen ook onzekerheid en twijfel af en toe weer de kop op te steken.

Om deze niet de overhand te laten krijgen, zit er maar een ding op:  de toekomstige ontwikkelingen rondom mijn huidige baan voor ogen houden. Dat motiveert genoeg om ook deze drempel over te gaan.