Onderbuikgevoel

En weer is er een jaar voorbij! Het lijkt wel of de levensles uit het vorige bericht nog steeds niet helemaal geland is. Hoewel...het is ook wel een heftig jaar geweest! Niet lang na het vorige bericht kwam er namelijk een ingrijpende 'uitdaging' op ons pad. Een huis op een plek waar we al heel lang wilden wonen.

Nu klinkt dat natuurlijk heel mooi. En met een man die zich dagelijks op Funda zat te verlekkeren aan allerlei huizen die natúúrlijk allemaal veel interessanter zijn dan je eigen huis, was ik wel gewend om de boot op verhuisgebied af te houden. Tótdat er een huis langskwam dat ook mij aansprak. Ik snap nog steeds niet waarom. Want het ging om een huis van bijna 100 jaar oud, waar zeker 30 jaar geen of weinig onderhoud aan was gepleegd en dat van plastic schroten (zóóó jaren zeventig ;)) aan elkaar hing. Maar wél vrijstaand, op een landelijke plek, met een heerlijke tuin van 35 meter en grenzend aan een sloot met weiland, schaapjes en af en toe een loslopend paard. En ja, toen was mijn interesse gewekt. En die kans greep Manlief met beide handen aan! Na een aantal zakelijke investeringen in de tijd daarvoor was ik echter wel heel huiverig om zo'n groot project aan te gaan. Maar Manlief is altijd reuze optimistisch, weet alles altijd heel positief voor te stellen en, pleaser als ik ben, ben ik daardoor uiteindelijk toch gezwicht. Ondanks dat mijn ondergebuikgevoel alle alarmbellen af liet gaan.

En dat is het gekke met een onderbuikgevoel; het is een sterk gevoel dat opspeelt maar wat heel makkelijk te overrulen is door je verstand of mooie redeneringen. Zo hield ik mezelf voor dat dit een kans was die we niet gauw weer zouden krijgen (huizen in deze straat zijn meestal al verkocht voordat ze officieel te koop komen), nú was de hypotheekrente aantrekkelijk, de huizenmarkt trok weer aan, als je nooit een risico neemt kom je nooit verder...Kortom: genoeg redenen om het toch te doen.

Nu ben ik meestal zelf niet zo van het onderbuikgevoel. Waar sommige mensen er blind op varen, ken ik het fenomeen eigenlijk helemaal niet. Nooit heb ik op grond van mijn onderbuikgevoel een beslissing genomen. Omdat het eigenlijk nooit zo opspeelde. Maar dit keer gingen alle alarmbellen in mijn lijf af. Toch redeneerde ik dat weg door te stellen dat een onderbuikgevoel geen voorspellende waarde heeft maar alleen een weerklank is van hoe een bepaalde te nemen beslissing zich verhoudt tot jouw normen en waarden. In mijn geval vind ik bijvoorbeeld rust en (financiële) zekerheid belangrijk. Terwijl het onderbuikgevoel dus niet persé wil zeggen dat het een slechte beslissing is.

Inmiddels weet ik dat ik er maar beter wel naar kan luisteren. Ook al kan ik nog zo veel mooie andere redenen bedenken. Want hoewel we nu in een heerlijk huis wonen, heeft het ons wel veel gekost. Niet alleen financieel, omdat dingen toch altijd duurder uitpakken, je op het moment van beslissen meestal nog niet alles kunt overzien, en er juist toen zakelijk een moeilijke periode aanbrak. Maar vooral lichamelijk en geestelijk. Want, mede ook vanwege achterliggende 'issues' en al langer durende overbelasting, schoot mijn lichaam in voortdurende angstaanvallen. Met maandenlange arbeidsongeschiktheid en behandeling als gevolg. En met een constante druk op de rest van het gezin. Want niet alleen zorgde mijn angst voor onrust bij onze kinderen, Manlief kreeg, naast mijn onrust, ook nog eens een berg extra werk op zijn schouders.

Gelukkig gaan we nu weer de goede kant op. Hoewel nu bij Manlief de spanning en vermoeidheid er uit lijken te komen. Maar makkelijker  hebben we het onszelf zeker niet gemaakt met deze beslissing.
Hadden we het dan toch niet moeten doen? Dat zal de tijd leren.

Toch ga ik er altijd van uit dat je, juist, van moeilijke perioden veel kunt leren. Zo heb ik wel ingezien dat ik veel beslissingen neem omdat iemand ánders iets graag wil en ik zelf niet zo van nee zeggen ben. Een echte 'pleaser' dus. Maar dat heeft me lang niet altijd op de plek gebracht waar ik zelf zou willen zijn. Tijd dus om dat schuldgevoel overboord te zetten en meer voor mezelf op te komen. Om mijn eigen keuzes te maken en niet bang te zijn om nee te zeggen, vooral tegen de belangrijke mensen om me heen. Maar dat zal nog wel wat oefening vragen ;)

En ook heb ik geleerd toch meer naar mijn ondergebuikgevoel te luisteren. Niet omdat dat me altijd verder zal brengen, maar me wel beter laat voelen. En het blijkbaar niet voor niets opspeelt.

En jij? Hoe ga jij met je onderbuikgevoel om?

Wijsheid

Kennen jullie dat, dat je het gevoel hebt dat je met je ogen knippert en er zómaar een heleboel tijd verstreken is? Zelf heb ik dat regelmatig. Soms kom ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat het opeens alwéér woensdag is bijvoorbeeld. Terwijl ik het gevoel heb dat dat niet kan omdat het nét woensdag geweest is. Alsof je in de afgelopen tijd met oogkleppen op geleefd hebt en geen idee hebt wat er om je heen gebeurd is.

Dat gevoel had ik ook toen ik tot de ontdekking kwam dat het al bijna een jaar geleden was dat ik voor het laatst blogde. Natuurlijk wist ik wel dat dat de laatste tijd niet tot mijn bezigheden behoorde. Maar dat het zo lang geleden was, had ik me niet gerealiseerd. En dat zette me aan het denken. Want het stoppen met bloggen viel samen met de start van mijn eigen bedrijf en het betrekken van een bedrijfspand met ons uitvaartbedrijf. Sinds die tijd werk ik namelijk niet alleen twee dagen voor een werkgever, maar ben ik ook de overige drie dagen op kantoor aanwezig om de administratieve zaken daar op de rit te houden. En het opzetten van mijn eigen bedrijf moet daar nog eens tussendoor.

In de praktijk betekent dit nieuwe leven toch een behoorlijke omschakeling. Want hoewel de werkweek zich voorheen ook automatisch vulde met klussen in en om het huis, moeten deze nu plaatsvinden buiten de vijf werkdagen om. En dat betekent dat ik constant bezig ben. Als het enigszins mogelijk is probeer ik 's ochtends voor ik naar kantoor ga het huis enigszins op orde te hebben, moeten er tussen de middag eventueel een paar vergeten boodschappen gedaan worden en probeer ik 's middags weer op tijd thuis te zijn als de kinderen met hun verhalen uit school komen. Daarna moet er natuurlijk ook nog wel het een en ander aan huishoudelijke klussen gedaan te worden, waarna het al snel weer tijd is om te koken. 's Avonds is dan de energie wel op en kom ik vaak niet verder dan op de bank neervallen, televisie kijken en soms nog wat haken. Als er tenminste niet nog een stapel strijkwerk ligt te wachten of de administratie gedaan moet worden.

Niet zo gek dus dat een jaar omvliegt. Maar daardoor realiseerde ik me ook weer dat ik steeds weer in mijn eigen valkuil blijf trappen: altijd maar aan het werk zijn. Een eigenschap die ik van mijn oma geërfd heb. Ook zij moest er op hoge leeftijd achter komen dat ze maar van één ding spijt had: dat ze altijd maar aan het werk geweest was. Zo ver wil ik het zelf eigenlijk niet laten komen...

Vandaar dat het aanbod van de buurvrouwen om vanmorgen, met dit heerlijke voorjaarsweer, mee te gaan wandelen, precies op het goede moment kwam. Bij de vraag of we nog even na zouden praten bij een kop koffie of thee, pruttelde ik nog even dat ik eigenlijk aan het werk moest, maar dat was van korte duur.
En nu ik, geheel ontspannen op kantoor zit, realiseer ik het me weer heel goed:
                  het leven is waard om geleefd te worden en te kort om niet te genieten

Nu  maar hopen dat die wijsheid nu eindelijk eens blijft hangen.

                                               

Verliefd

Ruim 13 jaar geleden werden we verliefd. Niet op elkaar - dat is al véél langer geleden - maar op een mooi,

ruim en licht hoekhuis. Er moest heel wat aan gebeuren. Maar jong en enthousiast als we toen nog waren, gingen we aan de slag. De zachtboardplafonds werden vervangen, het elektra werd vernieuwd, er kwam een cv-ketel op zolder in plaats van een in de keuken, muren werden doorgebroken en het huis werd gedeeltelijk voorzien van dubbel glas.

Met een kind van bijna drie en eentje van een maand spoedde ik mij heen en weer tussen schuurpapier, verf en borstvoeding. Achteraf bezien gekkenwerk. Maar na een aantal maanden afzien was het meeste werk gedaan en konden we verhuizen.
Ons huis had een ware gedaanteverwisseling ondergaan, veel dingen waren nieuw en konden er voorlopig even tegen. En wij waren reuzeblij met ons prachtige huis én het vooruitzicht dat we voorlopig van de grote klussen af waren.

In de afgelopen jaren hebben we regelmatig binnen- en buitenshuis het verfwerk aan gepakt, de garage opnieuw laten voegen en het dak vernieuwd en is er zo nu en dan wat meubilair vernieuwd.
Maar de grotere dingen hebben we, al dan niet noodgedwongen, voor ons uit geschoven.

En nu is het dan zover: het hele huis wordt opnieuw gevoegd, een deel van de dakgoot wordt vernieuwd, er komen hier en daar nieuwe kozijnen,  de waterslagen onder de ramen worden vernieuwd en er komt waar nodig een laagje nieuwe verf.

En ik weet weer precies waarom ik zo'n hekel heb aan deze klussen: alles staat op z'n kop, werklui lopen in en uit op momenten dat je het niet verwacht en verwachten van tijd tot tijd een goede bak koffie, en in huis wordt het een steeds grotere rommel vanwege neerdalend stof en ingelopen zand.
Het heeft geen zin om te poetsen of schoon te maken; alleen de stofzuiger draait dagelijks overuren. Maar naarmate het werk vordert komt het, door de stofwolken heen, weer te voorschijn: ons mooie huis waar we nog steeds een beetje verliefd op zijn.

En ik weet zeker dat het, straks als het klaar is, allemaal de moeite waard is geweest. Maar pas als ik weer op de bank zit nadat het huis van top tot teen onder handen is genomen in de eerste échte voorjaarsschoonmaak in jaren, zal dat gevoel van verliefdheid weer echt terugkomen. En daar kijk ik nu al naar uit!

In het diepe

Groot nieuws! Na jaren van denken en een korte periode waarin ik naar het durven toegroeide, is nu de tijd van doen aangebroken. Vanaf 1 april ben ik officieel eigenaar van een eigen bedrijf! Door omstandigheden kwam het moment eigenlijk sneller dan ik had verwacht en het kostte dan ook een paar dagen voor ik aan het idee gewend was. Want spannend is het wel!

Nu is het zaak om alle in het verleden bedachte mogelijkheden concreet te maken: een logo, een bankrekening, een website enzovoort. Voordeel van een lange aanlooptijd is wel dat je nu snel knopen door kunt hakken. Hoewel: mijn planning voor vandaag liep al direct in de soep. Want ik was van plan om allerlei zaken vandaag op te pakken maar onverwacht kondigden de werklui gisteren aan dat ze vandaag zouden gaan beginnen met het opnieuw voegen van de buitenmuur. Helaas moeten daarvoor eerst alle oude voegen uitgehakt worden en het daarbij behorende geluid is niet bevorderlijk voor het denkwerk! Morgen dus maar dubbel zo hard aan de slag.