Evenwicht

Vandaag precies 6 weken geleden verhuisden we naar ons nieuwe huis. Gek hoe vertrouwd het al voelt. Ik heb eigenlijk geen moment hoeven wennen. En dat terwijl ik er erg tegen op zag om mijn oude stek te verlaten. Toegegeven: ik kom liever niet in de buurt van het oude huis. Dat zit nog zo in mijn vezels dat ik er moeite mee heb om te zien hoe anderen mijn oude vertrouwde stek onder handen nemen. Want ja, iedereen gaat toch weer aan de slag om zijn huis 'eigen' te maken. En dat mag, Er moest ook wel weer het een en ander aan gedaan worden.
                                                                                                                                                   

De meeste moeite heb ik eigenlijk nog met het zien van 'mijn' tuin. Die heb ik in tien jaar tijd opgebouwd tot wat het nu was en elke plant is met liefde geplant en verzorgd. En zeker nu in deze tijd alles weer boven de grond komt, gaat het me aan het hart dat alles te zien terwijl het niet meer van mij is. Dus vermijd ik liever maar even mijn oude omgeving.    

Toch bevalt het ons allemaal goed in het nieuwe huis. Binnen is het zo goed als klaar; alleen om het huis heen moet er nog wel het een en ander gebeuren. Maar dat gaan we in de komende tijd aanpakken. Je zou dus kunnen zeggen dat de rust weer een beetje weergekeerd is in ons leven.
Hoewel bij Manlief nu de vermoeidheid er uit komt, wat me wel wat zorgen baart, heb ik zelf het gevoel weer de goede kant op te gaan. Ik ben sinds een aantal weken weer mijn werkuren aan het opbouwen en heb het idee dat ik beter in mijn vel ga zitten. Wel blijft de vermoeidheid nog steeds maar dat is niet zo gek na maanden in de vlucht- en overlevingsstand gestaan te hebben. Dat is hopelijk een kwestie van tijd en rustigaan opbouwen.

En daar komt de uitdaging om de hoek kijken. Want van nature ben ik altijd geneigd om toch nét even dat stapje harder te lopen. Toch nét even langer door te werken dan de bedoeling was. Of tóch nog even die dringende klus af te maken. Zeker nu ik blij ben dat ik weer lekker aan de slag ben, en de achterstand zie die ik de afgelopen maanden opgelopen heb, ben ik geneigd om zoveel mogelijk af te willen maken. Dat is de valkuil van mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel: toch altijd meer willen doen dat goed voor je is.

Maar de afgelopen maanden heeft me wel weer heel duidelijk laten zien dat ik niet goed bezig was. Vanwege allerlei redenen heb ik moeite om goed voor mezelf te zorgen. Nee, dat uit zich niet in ongewassen haren en een smoezelig huis. Het zit 'em meer in het mezelf niets gunnen. Daardoor ben ik altijd bezig met de behoeftes en wensen van de mensen om me heen en vergeet daarbij voor het gemak te kijken naar wat ik zelf nodig heb: voeding waar ik me goed door voel, op tijd eten, af en toe gewoon doen waar ik zin in heb in plaats van het eeuwige moeten, mezelf opladen door nieuwe kennis op te doen. Of door gewoon een poosje met een boek in de zon te gaan zitten.

De komende tijd ga ik dan ook op zoek naar evenwicht in mijn leven. Een evenwicht tussen de dingen die nu eenmaal moeten gebeuren en de dingen die mijn leven leuker maken. Dat heeft voor een groot deel te maken met het mijzelf gunnen van zaken die goed voor me zijn en me blij maken maar zeker ook met de verdeling van mijn tijd en het loslaten van zaken die niet meer bij me passen. Met name op werkgebied zal ik moeten kijken welke dingen ik nog wel en welke ik niet meer wil doen.

Want de balans tussen zemen, zorgen, zelfstandig ondernemen en zelfontplooiing ben ik de laatste tijd behoorlijk uit het oog verloren. Ga je mee op zoek naar evenwicht in het leven?

Onderbuikgevoel

En weer is er een jaar voorbij! Het lijkt wel of de levensles uit het vorige bericht nog steeds niet helemaal geland is. Hoewel...het is ook wel een heftig jaar geweest! Niet lang na het vorige bericht kwam er namelijk een ingrijpende 'uitdaging' op ons pad. Een huis op een plek waar we al heel lang wilden wonen.

Nu klinkt dat natuurlijk heel mooi. En met een man die zich dagelijks op Funda zat te verlekkeren aan allerlei huizen die natúúrlijk allemaal veel interessanter zijn dan je eigen huis, was ik wel gewend om de boot op verhuisgebied af te houden. Tótdat er een huis langskwam dat ook mij aansprak. Ik snap nog steeds niet waarom. Want het ging om een huis van bijna 100 jaar oud, waar zeker 30 jaar geen of weinig onderhoud aan was gepleegd en dat van plastic schroten (zóóó jaren zeventig ;)) aan elkaar hing. Maar wél vrijstaand, op een landelijke plek, met een heerlijke tuin van 35 meter en grenzend aan een sloot met weiland, schaapjes en af en toe een loslopend paard. En ja, toen was mijn interesse gewekt. En die kans greep Manlief met beide handen aan! Na een aantal zakelijke investeringen in de tijd daarvoor was ik echter wel heel huiverig om zo'n groot project aan te gaan. Maar Manlief is altijd reuze optimistisch, weet alles altijd heel positief voor te stellen en, pleaser als ik ben, ben ik daardoor uiteindelijk toch gezwicht. Ondanks dat mijn ondergebuikgevoel alle alarmbellen af liet gaan.

En dat is het gekke met een onderbuikgevoel; het is een sterk gevoel dat opspeelt maar wat heel makkelijk te overrulen is door je verstand of mooie redeneringen. Zo hield ik mezelf voor dat dit een kans was die we niet gauw weer zouden krijgen (huizen in deze straat zijn meestal al verkocht voordat ze officieel te koop komen), nú was de hypotheekrente aantrekkelijk, de huizenmarkt trok weer aan, als je nooit een risico neemt kom je nooit verder...Kortom: genoeg redenen om het toch te doen.

Nu ben ik meestal zelf niet zo van het onderbuikgevoel. Waar sommige mensen er blind op varen, ken ik het fenomeen eigenlijk helemaal niet. Nooit heb ik op grond van mijn onderbuikgevoel een beslissing genomen. Omdat het eigenlijk nooit zo opspeelde. Maar dit keer gingen alle alarmbellen in mijn lijf af. Toch redeneerde ik dat weg door te stellen dat een onderbuikgevoel geen voorspellende waarde heeft maar alleen een weerklank is van hoe een bepaalde te nemen beslissing zich verhoudt tot jouw normen en waarden. In mijn geval vind ik bijvoorbeeld rust en (financiële) zekerheid belangrijk. Terwijl het onderbuikgevoel dus niet persé wil zeggen dat het een slechte beslissing is.

Inmiddels weet ik dat ik er maar beter wel naar kan luisteren. Ook al kan ik nog zo veel mooie andere redenen bedenken. Want hoewel we nu in een heerlijk huis wonen, heeft het ons wel veel gekost. Niet alleen financieel, omdat dingen toch altijd duurder uitpakken, je op het moment van beslissen meestal nog niet alles kunt overzien, en er juist toen zakelijk een moeilijke periode aanbrak. Maar vooral lichamelijk en geestelijk. Want, mede ook vanwege achterliggende 'issues' en al langer durende overbelasting, schoot mijn lichaam in voortdurende angstaanvallen. Met maandenlange arbeidsongeschiktheid en behandeling als gevolg. En met een constante druk op de rest van het gezin. Want niet alleen zorgde mijn angst voor onrust bij onze kinderen, Manlief kreeg, naast mijn onrust, ook nog eens een berg extra werk op zijn schouders.

Gelukkig gaan we nu weer de goede kant op. Hoewel nu bij Manlief de spanning en vermoeidheid er uit lijken te komen. Maar makkelijker  hebben we het onszelf zeker niet gemaakt met deze beslissing.
Hadden we het dan toch niet moeten doen? Dat zal de tijd leren.

Toch ga ik er altijd van uit dat je, juist, van moeilijke perioden veel kunt leren. Zo heb ik wel ingezien dat ik veel beslissingen neem omdat iemand ánders iets graag wil en ik zelf niet zo van nee zeggen ben. Een echte 'pleaser' dus. Maar dat heeft me lang niet altijd op de plek gebracht waar ik zelf zou willen zijn. Tijd dus om dat schuldgevoel overboord te zetten en meer voor mezelf op te komen. Om mijn eigen keuzes te maken en niet bang te zijn om nee te zeggen, vooral tegen de belangrijke mensen om me heen. Maar dat zal nog wel wat oefening vragen ;)

En ook heb ik geleerd toch meer naar mijn ondergebuikgevoel te luisteren. Niet omdat dat me altijd verder zal brengen, maar me wel beter laat voelen. En het blijkbaar niet voor niets opspeelt.

En jij? Hoe ga jij met je onderbuikgevoel om?

Wijsheid

Kennen jullie dat, dat je het gevoel hebt dat je met je ogen knippert en er zómaar een heleboel tijd verstreken is? Zelf heb ik dat regelmatig. Soms kom ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat het opeens alwéér woensdag is bijvoorbeeld. Terwijl ik het gevoel heb dat dat niet kan omdat het nét woensdag geweest is. Alsof je in de afgelopen tijd met oogkleppen op geleefd hebt en geen idee hebt wat er om je heen gebeurd is.

Dat gevoel had ik ook toen ik tot de ontdekking kwam dat het al bijna een jaar geleden was dat ik voor het laatst blogde. Natuurlijk wist ik wel dat dat de laatste tijd niet tot mijn bezigheden behoorde. Maar dat het zo lang geleden was, had ik me niet gerealiseerd. En dat zette me aan het denken. Want het stoppen met bloggen viel samen met de start van mijn eigen bedrijf en het betrekken van een bedrijfspand met ons uitvaartbedrijf. Sinds die tijd werk ik namelijk niet alleen twee dagen voor een werkgever, maar ben ik ook de overige drie dagen op kantoor aanwezig om de administratieve zaken daar op de rit te houden. En het opzetten van mijn eigen bedrijf moet daar nog eens tussendoor.

In de praktijk betekent dit nieuwe leven toch een behoorlijke omschakeling. Want hoewel de werkweek zich voorheen ook automatisch vulde met klussen in en om het huis, moeten deze nu plaatsvinden buiten de vijf werkdagen om. En dat betekent dat ik constant bezig ben. Als het enigszins mogelijk is probeer ik 's ochtends voor ik naar kantoor ga het huis enigszins op orde te hebben, moeten er tussen de middag eventueel een paar vergeten boodschappen gedaan worden en probeer ik 's middags weer op tijd thuis te zijn als de kinderen met hun verhalen uit school komen. Daarna moet er natuurlijk ook nog wel het een en ander aan huishoudelijke klussen gedaan te worden, waarna het al snel weer tijd is om te koken. 's Avonds is dan de energie wel op en kom ik vaak niet verder dan op de bank neervallen, televisie kijken en soms nog wat haken. Als er tenminste niet nog een stapel strijkwerk ligt te wachten of de administratie gedaan moet worden.

Niet zo gek dus dat een jaar omvliegt. Maar daardoor realiseerde ik me ook weer dat ik steeds weer in mijn eigen valkuil blijf trappen: altijd maar aan het werk zijn. Een eigenschap die ik van mijn oma geërfd heb. Ook zij moest er op hoge leeftijd achter komen dat ze maar van één ding spijt had: dat ze altijd maar aan het werk geweest was. Zo ver wil ik het zelf eigenlijk niet laten komen...

Vandaar dat het aanbod van de buurvrouwen om vanmorgen, met dit heerlijke voorjaarsweer, mee te gaan wandelen, precies op het goede moment kwam. Bij de vraag of we nog even na zouden praten bij een kop koffie of thee, pruttelde ik nog even dat ik eigenlijk aan het werk moest, maar dat was van korte duur.
En nu ik, geheel ontspannen op kantoor zit, realiseer ik het me weer heel goed:
                  het leven is waard om geleefd te worden en te kort om niet te genieten

Nu  maar hopen dat die wijsheid nu eindelijk eens blijft hangen.

                                               

Verliefd

Ruim 13 jaar geleden werden we verliefd. Niet op elkaar - dat is al véél langer geleden - maar op een mooi,

ruim en licht hoekhuis. Er moest heel wat aan gebeuren. Maar jong en enthousiast als we toen nog waren, gingen we aan de slag. De zachtboardplafonds werden vervangen, het elektra werd vernieuwd, er kwam een cv-ketel op zolder in plaats van een in de keuken, muren werden doorgebroken en het huis werd gedeeltelijk voorzien van dubbel glas.

Met een kind van bijna drie en eentje van een maand spoedde ik mij heen en weer tussen schuurpapier, verf en borstvoeding. Achteraf bezien gekkenwerk. Maar na een aantal maanden afzien was het meeste werk gedaan en konden we verhuizen.
Ons huis had een ware gedaanteverwisseling ondergaan, veel dingen waren nieuw en konden er voorlopig even tegen. En wij waren reuzeblij met ons prachtige huis én het vooruitzicht dat we voorlopig van de grote klussen af waren.

In de afgelopen jaren hebben we regelmatig binnen- en buitenshuis het verfwerk aan gepakt, de garage opnieuw laten voegen en het dak vernieuwd en is er zo nu en dan wat meubilair vernieuwd.
Maar de grotere dingen hebben we, al dan niet noodgedwongen, voor ons uit geschoven.

En nu is het dan zover: het hele huis wordt opnieuw gevoegd, een deel van de dakgoot wordt vernieuwd, er komen hier en daar nieuwe kozijnen,  de waterslagen onder de ramen worden vernieuwd en er komt waar nodig een laagje nieuwe verf.

En ik weet weer precies waarom ik zo'n hekel heb aan deze klussen: alles staat op z'n kop, werklui lopen in en uit op momenten dat je het niet verwacht en verwachten van tijd tot tijd een goede bak koffie, en in huis wordt het een steeds grotere rommel vanwege neerdalend stof en ingelopen zand.
Het heeft geen zin om te poetsen of schoon te maken; alleen de stofzuiger draait dagelijks overuren. Maar naarmate het werk vordert komt het, door de stofwolken heen, weer te voorschijn: ons mooie huis waar we nog steeds een beetje verliefd op zijn.

En ik weet zeker dat het, straks als het klaar is, allemaal de moeite waard is geweest. Maar pas als ik weer op de bank zit nadat het huis van top tot teen onder handen is genomen in de eerste échte voorjaarsschoonmaak in jaren, zal dat gevoel van verliefdheid weer echt terugkomen. En daar kijk ik nu al naar uit!